Teatr Woskresinnia ma wyjątkowego czuja do sztuki ulicznej. Ich spektakle o bardzo wyrazistej plastyce, niezwykle poetyckie, toczą się leniwym rytmem przez wyjątkowej urody sceny o bogatej plastyce. Na ulicy wykorzystują wszystko to, co przestrzeń otwarta lubi: szczudła, fajerwerki, żywy ogień, pojazdy i platformy. Teatr mocno zakorzeniony w ukraińskiej kulturze i tradycji czerpie z ludowych ornamentów, symboli, obrazów.
Szewczenko jest dla Ukraińców ikoną i narodowym symbolem. Żył 47 lat. Z tego jako wolny człowiek przeżył 9. Urodził się jako chłop pańszczyźniany. W wieku 24 lat został wykupiony z poddaństwa. Potem 10 lat spędził na zesłaniu. Takie było życie Tarasa Szewczenki najwybitniejszego ukraińskiego poety. Ojca nowożytnej literatury ukraińskiej.
Szewczenko człowiek, który symbolizuje los Ukraińców. Jego wiersz Szumi i jęczy Dniepr szeroki był dla nich hymnem, gdy ten państwowy był zakazany i gdy rusyfikacja Ukrainy zahamowała rozwój narodowego języka i gdy zniknął z życia publicznego i cerkwi. To Szewczenko ustanowił ojczystą mowę językiem literackim i zaczął tworzyć w nim poezję. Prześladowany, inwigilowany, z zakazem pisania, osadzony w twierdzy Nowopietrowskiej stał się symbolem wolnej myśli i narodowym bohaterem. Życie Szewczenki w spektaklu teatru Woskresinnia jest pretekstem do szerszego spojrzenia na trudną i bolesną historię Ukrainy kraju, w którym czas wyznaczany jest przez kolejne pory roku, płacz kobiet, których mężczyźni śpiewają przejmująco smutne pieśni w więzieniach i płacz nowonarodzonych dzieci, które nigdy nie poznają swoich ojców, i czas grabieży, podpaleń, zniszczeń ze strony rosyjskiego najeźdźcy. Teatr Woskresinnia jest niezwykle mocno związany z naturalnym porządkiem świata. Melancholijny i refleksyjny. A przy tym niezwykle piękny i wzruszający. Oszczędne aktorstwo idzie tu w parze z nienarzucającym się przesłaniem, które choć odwołuje się do bardzo konkretnej biografii i historii jest jednocześnie uniwersalne, a forma plastyczna bogata w ukraińskie motywy mocno akcentuje kulturowe źródła, co pokazuje Ukrainę jako kraj o złożonej, mocno zakorzenionej tradycji. Na ten spektakl nie można patrzeć tylko i wyłącznie jak na serię atrakcyjnych obrazów. Wywołuje o wiele więcej emocji - wzruszenie, zrozumienie, chęć wsparcia. Dlatego całkiem naturalnie przychodzi do głowy myśl, by po spektaklu uścisnąć rękę aktorom i podziękować.
http://teatrywkrakowie.com/tag/testament-szewczenko/
Taras Szewczenko
Testament

(Perejasław, 25 grudnia 1845)
Przekład Leon Pasternak
Kiedy umrę to na wzgórzu
Wznieście mi mogiłę,
Pośród stepu szerokiego
Ukrainy miłej.

Aby łany rozłożyste
I brzeg Dniepru stromy
Można było widzieć, słyszeć
Jego grzmiące gromy.

Gdzie uniesie z Ukrainy
Do sinego morza
Wrażą krew... dopiero wtedy
I łany, i wzgórza.
Wszystko rzucę i ulecę
Do samego Boga,
Aby modlić się... aż dotąd
Ja nie uznam Boga.

Pochowajcie mnie i wstańcie,
I kajdany rwijcie,
I posoką, wrażą juchą,
Wolność swą obmyjcie.

Mnie zaś w wielkiej już rodzinie,
W kraju wolnym, nowym,
Pamiętajcie wspomnieć czasem
Dobrym, cichym słowem.

ZDK