Wszelkiego rodzaju podróże, czy wizyty w nowe miejsca świata, odbywała z tym nieodzownym narzędziem poznawczym.
Początkowo aparat służył podróżniczce do utrwalenia niezwykłego miejsca.
Fotografia posiadała wówczas charakter dokumentacyjny.
Z czasem, fotografia staje się dla Elżbiety Dzikowskiej medium i nośnikiem obrazów samodzielnych, odrębnych.
Ogromna kultura i erudycja w dziedzinie historii sztuki, spowodowały, że Elżbieta Dzikowska staje się artystką tworzącą obrazy przy pomocy obiektywu aparatu fotograficznego.
Wiedza i niezwykłe doświadczenie , pozwalają podróżniczce stale doskonalić warsztat fotograficzny i wnikliwiej patrzeć na otaczającą naturę.
Właśnie dzięki naturze, w wyniku jej obserwacji, powstały cykle pięknych artystycznych fotografii, których echa, reminiscencje, znaleźć można w twórczości znanych malarzy zajmujących się zagadnieniami sztuki nieprzedstawiającej.
Tak jak w przypadku mistrzów abstrakcji, dążenie do perfekcji w tworzeniu obrazów Elżbiety Dzikowskiej, odbywa się w sposób ewolucyjny, stopniowy, w wyniku licznych prób i doświadczeń.
Od przedmiotu i pełnej formy, artystka dociera do szczegółu, wycinka natury, nadając mu odrębnego życia, odnajdując w naturze nowe przestrzenie oglądu.
Można te fotografie podzielić na dwa nurty.
Pierwszy, nazwijmy go klasycznym, związany jest z obrazami przedstawiającymi.
To sceny rodzajowe, portrety i pejzaże. Przy czym postać ludzka w oryginalnej , kulturowej oprawie, ma tu niezwykle brzemienne znaczenie.
Dzięki temu, możemy obcować ze zjawiskowością kulturowych różnorodności.
Natomiast drugi nurt reprezentują obrazy niemalże do końca abstrakcyjne, u których podstaw leży wnikliwa obserwacja i ogromna wrażliwość Elżbiety Dzikowskiej na kolor, barwę, światło, fakturę i specyfikę otaczającej natury.


Jerzy Tyburski